Fjölmiðlar

Magnús Stefánsson þingmaður Framsóknarflokksins gerir heldur lítið úr ungu fólki og skoðunum þess í Fréttablaðinu 29. janúar s.l. Tilefnið er að ungt fólk hefur verið áberandi í baráttunni gegn óskabörnum Framsóknarflokksins og ríkisstjórnarinnar: Kárahnjúkavirkjun og álveri auðhringsins Alcoa í Reyðarfirði. Magnús heldur því fram að unga fólkið hafi látið blekkja sig og í orðum hans liggur að það hafi ekki vit til að mynda sér skoðanir. Það hafi látið ómerkilega áróðursmeistara fóðra sig á lygi og gefið sig tilfinningunum á vald. Og tilfinningar eru ekki að skapi Íslands framsóknartöffara, þeir skoða málin jafnan kalt og yfirvegað, þeir eru “kúl”, þeir bregða sér ofan í frystikistu áður en þeir taka á málunum.  Magnús veifar því skynsemisstefnu Framsóknarflokksins framan í unga fólkið og vill upplýsa það um samhengið í gangverki samfélagsins. Þar endurtekur hann gömlu tugguna sem framsóknarmenn eru búnir að jórtra á eins lengi og elstu menn muna. Með leyfi hæstsvirts forseta byrjar þessi forni kvöldvökuslagari svona: “Til þess að standa undir öflugu velferðarkerfi þurfum við að hafa öflugt atvinnulíf”. Lengra þarf ekki að kveða og allir þekkja viðlagið. Stórasannleik þarf ekki einu sinni að raula fyrir leikskólabörn og á meðal þeirra og þjóðarinnar gætir reyndar sívaxandi þreytu. Þá gerðust þau skemmtilegu tíðindi nýverið að einn fréttamaður sjónvarpsins bað háttvirtan umhverfisráðherra að gjöra svo vel að stoppa þegar hún var að byrja að jarma Stórasannleik. Hann gaf henni þá tímabæru áminningu að allir vissu að það þyrfti peninga til að reka velferðarkerfi.

 

Á valdi tilfinninganna og líka dónar

 

Eftir þennan stutta útúrdúr er rétt að líta á hvað þingmaðurinn Magnús Stefánsson hefur meira fram að færa um æsku landsins. Svo ótrúlegt sem það nú kann að virðast er engu líkara en hann líti á ungt fólk í andstöðu við ríkjandi stjórnarstefnu svipuðum augum og þau ólánsömu ungmenni sem ánetjast hafa fíkniefnum. Og hinir fullorðnu áróðursmeistarar sem hafa haft þessi slæmu áhrif eru þá væntanlega í hlutverki eiturlyfjainnflytjendanna og dópsalanna. Kannski framsóknarmenn ætli að lofa fyrir komandi kosningar nokkrum milljörðum í heilbrigða skoðanamyndun eins og þeir gerðu varðandi fíkniefnavandann fyrir síðustu kosningar. Rétt er að gefa Magnúsi orðið til þess að varpa örlitlu ljósi á samlíkinguna hér að ofan: “Áróðurinn gegn málinu [stóriðjustefnunni á Austurlandi] birtist víða og í mismunandi myndum. Áberandi er hve spilað er á skólanema, þar sem þeir eru æstir upp gegn málinu en án málefnalegra raka. Í viðtölum við nema sem hafa lent í slíkri umræðu kemur berlega fram hvað margir þeirra hafa mótað afstöðu gegn málinu án málefnalegra raka, heldur hefur verið spilað inn á tilfinningalegar nótur og málavextir afskræmdir.” Magnús staglast á málefnalegum rökum en ekki eru skrif hans ofhlaðin þeim. Þvert á móti svífur yfir vötnunum málefnalegur raki og meðfylgjandi fúkkalykt sem gjarnan sest á þá sem verið hafa við stjórnvölinn allt of lengi.

            Unga fólkið er ekki bara á valdi tilfinninganna því sum ungmenni hafa í framhaldinu farið inn á vafasamar brautir sýnt ótvíræða andfélagslega hegðun, að sögn Magnúsar. Og hvernig koma þessi afvegaleiddu ungmenni fram við þau hin sómakæru sem styðja virkjun og álver? Gefum Magnúsi orðið: “einn þeirra sem barist hefur einarðlega fyrir málinu [hefur sagt] að hann hafi orðið fyrir hótunum vegna þess og dæmi eru um að andstæðingar málsins hafi hrækt á fylgjendur málsins á almannafæri.” Svona framkoma á auðvitað ekki að þekkjast í siðuðu samfélagi en fáein dæmi duga þó skammt til að kveða upp einhvern stóradóm um allt það unga fólk sem er á móti ríkjandi stóriðjustefnu.

 

Hvað er vísvitandi vanþekking Magnús?

 

Mér finnst grein Magnúsar Stefánssonar afar ósanngjörn í garð þess unga fólks sem beitt hefur sér gegn Kárahnjúkavirkjun og stóriðjustefnu núverandi ríkisstjórnar. En viðbrögð hans þurfa svo sem ekkert að koma á óvart, Framsóknarflokkurinn hefur úrelta stefnu að verja - stefnu sem unga fólkinu finnst gamaldags og tímabært að hýsa með öðrum fornminjum á Þjóðminjasafni Íslands.

            Í góðu samræmi við framsóknarhefðina er aðeins eitt sem kalla má frumlegt í máli Magnúsar en það er þegar hann segir að andstæðingarnir spili á tilfinningar unga fólksins með “vísvitandi vanþekkingu”. Þetta finnst mér óvenjulega að orði komist og gaman væri að þingmaðurinn skýrði þetta fyrirbæri nánar. Er þetta kannski bundið við Framsóknarflokkinn og starfshætti hans; með öðrum orðum fagurgali um það sem kallað er á óheflaðri íslensku lygi? Eða er það vísvitandi vanþekking þegar menn nenna ekki að kynna sér málavöxtu eins og raunin virðist vera með marga stjórnarþingmenn þegar um er að ræða skýrslur og álit um Kárahnjúkavirkjun og álver í Reyðarfirði? Svar óskast sem allra fyrst, því íslenskan er jú okkar mál.

 

Þorleifur Óskarsson