Þorleifur Gunnlaugsson skrifar: KÖTTUR ÚT Í MÝRI

...Það má tvímælalaust líta á það sem tækifæri til að fegra borgina, bæta hana og glæða lífi, að Vatnsmýrin er ekki byggð meira en orðið er. Sem betur fer tókst mönnum ekki að fylla upp í tjörnina á sínum tíma og Hljómskálagarðurinn stendur fyrir sínu. En það vantar samfelluna. Það vantar mýrina. Takist að endurheimta þetta íslenska landslag með mófuglum og lækjum hafa borgarbúar eignast sinn miðgarð. Vatnsmýrin er í mínum huga vel geymdur fjársjóður. Á honum liggur grá steinsteypan eins og niðadimm þoka sem gerir mýrina ósýnilega og hann er varinn af organdi flugdrekum sem spúa eldi og brennisteini á alla þá sem nærri koma. Úr því að svona er væri óskandi að hann yrði geymdur handa þeim sem skilja að mýrin er annað lunga borgarinnar og þá fyrst þegar henni hefur verið bjargað frá eyðileggingu getur hún sameinast ...

Fréttabréf