Guðmundur R. Jóhannsson skrifar: HVENÆR HÆTTA ÞEIR AÐ DREPA?

Rússarnir eru komnir aftur.  Með sælubrosi hallaði ég mér aftur í hægindastólnum, sem fljótlega þarf að endurnýja til að halda við hagvextinum. Loksins, loksins voru þeir komnir, ég sem hélt að gamla Grýla væri dauð, gafst hún upp á sprengjunum.  En, nei enn leyndist líf. Og hvað þetta var á góðum tíma.  Einmitt þegar Norðurvíkingar voru að æfa sig.  Ætla líklega í fæting við Suðurvíkinga.  Utanríkisráðherra var mög ábúðarmikil í fjölmiðlum.  Nú kom í ljós hvílík þörf okkur var á traustum vörnum.  Og forsætisráðherra, sem  af einhverjum ástæðum hafði tekið á móti víkingunum þótt ég hefði haldið að það væri ekki í hans verkahring, brosti hringinn.  Þetta sögðum við altaf, ógnin er innan seilingar.  Æðibunugangurinn sem varð þegar Kaninn flaug á burt frá okkur átti rétt á sér.  Reyndar skilst mér að Kaninn ætli að vernda okkur fjórum sinnum á ári, en þess á milli gætu Norðmenn gert eitthvað,  Kanadamenn væru eflaust til í slaginn, Þjóðverjar eru altaf góðir í stríði og fleiri og fleiri.  Nató sjálfur " i sin helhet" var svo ...

Fréttabréf